Το κείμενο που ακολουθεί το έστειλε τα Χριστούγεννα στην ιστοσελίδα η μητέρα πρώην μαθητή μου.Εκείνη και ο γιός της με τιμούν με την τακτική ανάγνωση των κειμένων. Πιστεύω ότι το κείμενο,του οποίου ο συγγραφέας παραμένει ανώνυμος, διαθέτει κοινά σημεία με την γενική φιλοσοφία της ιστοσελίδας. Το αρχικό κείμενο είναι γραμμένο στα Ελληνικά.
Αγαπητή μου φίλη,
Τα πράγματα τελικά πήγαν στραβά στην ζωή σας για πολύ απλούς λόγους. Και είναι ακριβώς αυτοί οι λόγοι που δεν επιτρέπουν στο κάθε άτομο, είτε μικρό είναι είτε μεγάλο, να νιώθει κάποια ψυχική ανάταση. Μια άνεση με την ζωή του και με τους συνανθρώπους του-άνεση να παράγει πολιτισμό (πολιτισμό δεν παράγουν μόνο οι ενήλικοι) που να τιμά την αισθητική,το μυστήριο και το μεγαλείο της ύπαρξης γενικότερα και όχι τον μίζερο ανθρωποκεντρισμό μας.
Εδώ και 20 χρόνια πηγαίνω σε πισίνα γιατί από μικρό παιδί λατρεύω το κολύμπι, και γιατί η επαφή μου με το νερό με ανακουφίζει ψυχικά και σωματικά. Πρίν από 3 μήνες παρατήρησα ένα νέο άτομο σ΄αυτή την πισίνα που σίγουρα θα ήταν οι πρώτες του βδομάδες σ΄αυτόν τον δημόσιο χώρο. Τον παρατήρησα γιατί πολύ σπάνια νέα παιδιά κολυμπούν τις ώρες που εγώ πηγαίνω, δηλαδή 12 με 2, και δεύτερο, γιατί έβλεπα έναν νέο άνθρωπο που παρά το ταλέντο του σαν κολυμβητής, κολυμπούσε με τέτοια μανία και με σπασμωδική ένταση, που πραγματικά το θεώρησα σαν κάτι το αφύσικο. Ξεκινούσε το κολύμπι ξαφνικά, και σχεδόν πάλευε με το νερό, και μετά από 5 λεπτά ξαφνικά σταματούσε για 2 με 3 λεπτά. Αυτός ο ρυθμός και αυτές οι σπαστικές κινήσεις επαναλαμβάνονταν ξανά και ξανά για σχεδόν 1.5 ώρα. Κουραζόμουν μόνο που τον έβλεπα.