Οι στίχοι που ακολουθούν προέρχονται από το ποιητικό έργο “Ο Προφήτης” του Kahlil Gibran (1883-1931), ενός σύγχρονου ποιητή που επηρέασε σημαντικά την γενιά της δεκαετίας του 60 στην Δύση. Βοήθησε αυτή την γενιά στίς υπαρξιακές της αναζητήσεις να κατανοήσει καλύτερα την έννοια της ζωής και την έννοια των ανθρώπινων σχέσεων πέρα από τους καθιερωμένους κοινωνικούς ρόλους και την καθιερωμένη ηθική.
Το προσωπικό γράμμα απευθύνεται σ΄ ένα υπαρκτό πρόσωπο, μια πολύ καλή φίλη για είκοσι χρόνια. Γινήκαμε πολύ καλοί φίλοι με αυτήν και το σύζυγό της, πρώτα απ΄ όλα γιατί έδωσα ότι το καλύτερο στα δύο της αγόρια, ξεκινώντας από την παιδική τους ηλικία και συνεχίζοντας στα δύσκολα εφηβικά χρόνια, σαν δάσκαλος ιδιαιτέρων μαθημάτων. Όπως είχε επισημάνει ο σύζυγός της επανειλημένα, λειτούργησα σα δάσκαλος με πρότυπο το αρχαίο ελληνικό ιδεώδες, με γνώμονα τις γνώσεις αλλά και την ελεύθερη σκέψη και συμπεριφορά. Σημείο αναφοράς ήταν πάντα ο ψυχικός και πνευματικός κόσμος των παιδιών.
Σήμερα, πολλοί οικονομολόγοι και κοινωνικοί επιστήμονες έχουν εκφράσει την άποψη ότι τελευταία έχει δωθεί μεγάλη έμφαση στην όλη έννοια της «παγκοσμιοποίησης». Αυτοί οι ειδήμονες επισημαίνουν το γεγονός ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, η παγκοσμιοποίηση υπήρχε από τα αρχαία χρόνια ξεκινώντας από τις Περσικές Αυτοκρατορίες, συνεχίζοντας με τις Ελληνιστικές Αυτοκρατορίες και αργότερα φτάνοντας στις Ρωμαϊκές Αυτοκρατορίες. Η θέση τους θα τολμούσαμε να πούμε είναι ακριβής μέσα στα πλαίσια μιας οικονομικής ή και διοικητικής κοινωνικής δομής, αλλά δεν είναι και τόσο ακριβής μέσα σε ένα κοινωνικό – πολιτιστικό ή ανθρωπολογικό αναλυτικό πλαίσιο.